Burası Benim Evim Ama Kuralları O Koyuyor

Evi ben tutuyorum, kirayı ben ödüyorum, mamayı ben alıyorum, kumunu ben temizliyorum… Ama o kedinin bakışları var ya, tam olarak şunu söylüyor: “Burası benim krallığım, sen de şanslı bir hizmetçisin.” 😼

Sabah gözümü açar açmaz yatağın kenarında belirir. Mırlamaz, sürtünmez, sadece dik dik bakar. Anlamı çok net: “Kalk, kahvaltı vakti geçti bile.” Elimi uzatıp seveyim desem, bir bakışıyla “şimdi değil, uygun bir zamanda haber veririm” der gibi başını çevirir.

Kanepeye oturayım desem, hemen en rahat yere uzanır, bacaklarımı itip “burası benim tahtım” mesajı verir. Eşyalarımı devirir, çiçekleri yer, perdeleri tırmalar… Sonra suçlu gibi değil, sanki hakkıymış gibi masum masum yüzüme bakar.

Misafir gelse hemen ortama hakim olur, herkesin dikkatini üzerine çeker. Bense kenarda “evet, evet, o asıl patron” diye gülümseyerek dururum. Zamanla kabul ettim: Burada gerçek sahip o, ben sadece yiyecek ve konaklama sağlayan bir çalışanım. Maaş olarak da ara sıra başımın üstünde uyuması yetiyor bana! 😂