Isınmaya Alıştığımız İnsanlar Gittiğinde

İster yazın ortasında olsun, ister kalabalık bir otogarda. İnsan birini uğurlarken avuç içleri terlese de kalbi buz keser. Çünkü biliyoruz, bazı kapılar kapanınca ardında sadece yankı kalır.

Gidişleri büyük kelimelerle anlatamayız. “Hoşça kal” dediğimiz anda boğazımızda düğümlenen bir cümle olur. Göz göze geliriz, gülmeye çalışırız. O gülüşün kenarları titrer. Çünkü biliyoruz, bu defa eskisi gibi olmayacak.

Vedalar soğuktur çünkü ısınmak için sarıldığımız insan artık orada değildir. Telefonun diğer ucundaki “iyi misin” sorusu bile eskisi kadar sıcak gelmez. Aynı şarkı çalar, aynı sokaktan geçersin ama yanında eksik bir ağırlık taşırsın. O ağırlığın adı alışkanlıktır.

En zoru da vedanın sessiz olanıdır. Kavga etmeden, bağırıp çağırıp kapı çarpmadan gidenlerdir. Bir sabah uyanırsın ve mesajlar seyrekleşmiştir. Aramak için sebep ararsın, bulamazsın. Ve anlarsın ki veda çoktan yaşanmıştır. Sen sadece geç fark etmişsindir.

Belki de bu yüzden vedalarda hep ceketimizi daha sıkı ilikleriz. Omuzlarımız çöker. Bir fincan çayı bile tek başına içmek zor gelir. Çünkü paylaşarak ısınmaya alışmışızdır.

Ama biliyor musun? Vedalar soğuktur evet, ama bizi de biraz büyütür. Donduğumuz yerde kalmayıp yürümeyi öğretir. Bir gün gelir, soğuk bir vedanın ardından kendi ellerinle kendine sıcak bir çay koyarsın. Ve anlarsın ki, bazı vedalar bitmek içindir ki yenileri başlayabilsin.

Yine de… Vedalar hep soğuktur.

BeriLa