Sepet Dolu, Cebimiz Boş: İndirim Tuzağı

Markete girersin niyetin temiz: sadece süt, bir ekmek, belki biraz da peynir. Hemen çıkacaksın, en fazla 5 dakika. “Listede olmayan hiçbir şeye dokunmayacağım” diye yemin edersin. Kapıdan içeri adımını atar atmaz gözün çarpışır o kırmızı etiketlere: %50 İNDİRİM!

O an beynin kısa devre yapar. İhtiyacın olup olmadığı, evde yer olup olmadığı, kullanıp kullanmayacağın… hepsi bir anda kaybolur. Tek bir düşünce kalır: Ucuz! Kaçırma!

Sepete girenlere bir bakarsın: 3 al 2 öde kuruyemiş, yarı fiyatına düşmüş temizlik malzemesi, “bir daha bu fiyata bulamam” diye 5 paket aldığın peçete… Evde zaten dolaplar doludur ama olsun, ucuz ya! Alırsın. Sonra bir bakarsın sepet taşıyor, almaya geldiğin süt ile ekmek en altta unutulmuş bile.

Kasaya gelince gerçekle yüzleşme vakti başlar. Elindeki yığın poşete bakıp kendini teskin edersin: “Hepsi indirimliydi aslında, normalde kat kat pahalıydı.” Ödediğin rakamı görünce bir yutkunursun ama yine de içinden bir ses: “Ama yine de kazandın be kardeşim!” der.

Eve varınca poşetleri boşaltırsın, bir bakarsın ki dolabın aynı rafında bunlardan zaten var. Kimi kullanım tarihi yaklaşmış, kimi köşeye itilip unutulacak. Yani özetle: indirimden kazandım sanırken, hiç ihtiyacın olmayan şeylere para harcamışsın.

Sonunda derin bir nefes alıp kesin kararı verirsin: “Bir daha asla! Sadece ihtiyacım olanı alacağım.”

Ta ki bir sonraki market ziyaretine kadar… Kapıda yine o kırmızı etiketi gördüğün anda, bütün iyi niyetlerin bir rüzgar gibi uçup gider. Çünkü bizim mantığımız şudur: indirimli şeyi almazsan asıl zarara giren sensindir. İhtiyaç olmasa da, yer olmasa da, para yetecek mi diye düşünmesek de… Kırmızı etiket göründü mü, akıl bir kenara çekilir.

Sonunda elimizde poşet poşet eşya, cebimizde boşluk, aklımızda aynı soru: “Ne gerek vardı ki bunca şey aldık ya?”

Cevap belli aslında: İndirim bizi çağırdı, biz de dayanamadık. Ve bu döngü hiç bitmez. Çünkü bir sonraki kırmızı etiket göründüğünde, yine aynı sözü vereceğiz: “Bu kez kesin, bir daha asla!” 😄